— beeld —

1/5

2/5

3/5

4/5

5/5

1/6

2/6

3/6

4/6

5/6

6/6

— handout —

— persbericht —

— uitnodiging —

— tekst —

de Avant-Garde:
The Cell That Doesn't Believe In The Mind That It's Part Of

27 juni – 12 september 2010

Curator: Lisette Smits
Kunstenaar: Chris Evans

Binnen het meerjarige onderzoek van Marres naar het idee van avant-garde staat ditmaal het werk van Chris Evans (Eastrington, UK, 1967) centraal.

Een tentoonstelling van het werk van een enkele kunstenaar vormt binnen het programma van Marres een uniek gegeven. De afgelopen twee jaar is eerder voor een specifieke periode gekozen, zoals de late jaren zestig van de vorige eeuw in We Were Exuberant and Still Had Hope: Ettore Sottsass, works from Stockholm, 1969 of is een reflectie geboden op specifieke ontwikkelingen in de 20^ste eeuw, zoals in de groepstentoonstelling Depression. Binnen een onderzoek naar de twintigste eeuwse avant-garde is de individuele positie van de kunstenaar echter essentieel, want juist deze leidt per keer tot een radicale breuk met bestaande artistieke conventies en adresseert, al dan niet in groepsverband, op een fundamentele wijze nieuwe vragen over de kunst.

De solotentoonstelling geeft bij uitstek uitdrukking aan de individuele positie van de moderne kunstenaar, bevrijd van een opdracht en opererend vanuit een relatieve autonomie ten opzichte van bestaande waardesystemen. De moderne en in diens verlengde hedendaagse kunstenaar is zijn eigen opdrachtgever, waarbij de tentoonstelling het maatschappelijke platform biedt voor zijn werk. In een tijdsbestek waarin de kunstenaar en zijn signatuur volledig zijn opgenomen in de economie van de kunstmarkt, lijkt de individuele kunstenaar nog nauwelijks een inhoudelijke positie te kunnen innemen.

The Cell That Doesn’t Believe In The Mind That It’s Part Of presenteert een oeuvre dat zowel de vermeende autonomie van de kunstenaar, als dat van zijn werk aan de orde stelt. In deze tentoonstelling zijn nieuwe producties, naast reeds bestaande werken, de uitkomst van het onderzoek van Evans naar de ruimte waarin verschillende vormen van patronaat – met een privaat, bedrijfsmatig of sociaal karakter – en kunst elkaar ontmoeten.  De verhouding tussen patronaat en kunst is in de afgelopen eeuw radicaal veranderd. Patronaat is in de 20^ste eeuw vooral opgevat als een relatie tussen afzonderlijke posities, zoals de kunstenaar, de verzamelaar, de filantroop, de opdrachtgever, de subsidiegever en de kunsthandelaar. Hoewel deze posities in het verleden ook niet helder zijn afgebakend, raken deze posities vandaag de dag in toenemende mate met elkaar verweven. De individuele werken in deze tentoonstelling doen zich voor als stille getuigen van het onderzoek hiernaar.

In weerwil van de autonomie van de kunst en de afwezigheid van een opdrachtgever, is voor Chris Evans het hedendaagse kunstwerk nog onverminderd uitkomst van complexe maatschappelijke machtsverhoudingen. De enige positie die de kunstenaar binnen het huidige krachtenspel in kan nemen is per definitie tegenstrijdig. Het is er één die beweegt tussen artistieke vrijheid en sociale verantwoordelijkheid, individualisme en collectiviteit, soevereiniteit en verbonden zijn. De tentoongestelde werken weerspiegelen deze paradox in de gestalte van tegengestelde posities, als die van de nihilist ten opzichte van de constructivist of de libertijn ten opzichte van de verlichte revolutionair.

Chris Evans maakt gebruik van klassieke genres (sculptuur, portret, landschap) en materialen (gips, brons) en van populaire technieken, waarbij airbrush het meest in het oog springt. De hedendaagse kunstenaar wordt door hem tegelijkertijd opgevat als professioneel en amateur en als specialist en generalist. De mythe van de kunstenaar als genie en het kunstwerk als de soevereine uitdrukking van zijn individualiteit worden zowel ontkracht als bevestigd in een tentoonstelling die geen narratief kent, maar eerder opgevat moet worden als een open configuratie van objecten, die per onderdeel de uitkomst is van een web van onderhandelingen. 

Bij de tentoonstelling verschijnen een tweetal essays van Tirdad Zolghadr en van Marina Vishmidt.

Klik hier voor de review van Metropolis M.

— essay —

— essay —