— beeld —

1/13

2/13

3/13

4/13

5/13

6/13

7/13

8/13

9/13

10/13

11/13

12/13

13/13

Thomas Campbell, Andrey Khlobystin, Slava Shevelenko en Marta Volkova (1/8)

Jean Jacobs (2/8)

Andrey Khlobystin (3/8)

Thomas Campbell (4/8)

5/8

6/8

7/8

8/8

— video —

— audio —

— uitnodiging —

— advertentie —

— affiche —

— zaaltekst —

— tekst —

de Avant-Garde:
The Russian Schizorevolution: an exhibition that might have been

28 februari – 31 mei 2009

Curatoren: Marta Volkova and Slava Shevelenko
Kunstenaars: Lena Borsh, Sergei Bugaev (Afrika), Vita Buivid, T. Ebruoc, Denis Egelsky, Andrei Khlobystin, M. Killer, Evgeny Kondratiev, Oleg Kotelnikov, Vladislav Mamyshev-Monroe, Timur Novikov, Vadim Ovtchinnikov, Inal Savtchenkov, Slava Shevelenko, Ivan Sotnikov, Marta Volkova, en Oleg Zaika.

Met het project rond de Flaneur heeft Marres haar onderzoek naar de 19^e eeuw voor een belangrijk deel afgesloten en ligt het accent in het komende jaar op de 20ste eeuw en het idee van de Avant-garde. Als eerste richt Marres haar aandacht op een avant-garde uit Leningrad/St. Petersburg, die in de periode van 1985 tot 1995 actief is geweest. Marta Volkova en Slava Shevelenko vormen in de dubbelrol van curator en kunstenaar de centrale personen binnen dit project.

In het jubileumjaar van het Futuristisch Manifest zou de keuze voor het Futurisme als eerste project het meest logisch zijn, maar dat zou de suggestie kunnen geven dat de avant-garde slechts als kunsthistorisch verschijnsel en vanuit een chronologisch perspectief wordt benaderd. Voor Marres staat allereerst het vraagstuk van de actualiteit centraal om vanuit een antropologische blik het systeem van productie, distributie en reflectie binnen de kunst en vormgeving zichtbaar te maken en mogelijk van nieuwe vragen te voorzien. Van daaruit vormt het meer generieke idee van de avant-garde als radicale breuk met een bestaand waardesysteem - een ‘Umwertung aller Werte’ – het voornaamste perspectief. Niet het idee van stroming, van duiding, noch het perspectief op de avant-garde als utopie of dystopie heeft de eerste interesse; voor Marres ligt de aandacht op de verschuiving zelf, op de breuk als productieve kracht en op de potentie die per keer wordt aangesproken binnen een zich alsmaar transformerend systeem van de kunst en vormgeving. 

Binnen dit project gaat de aandacht uit naar een avant-garde uit Leningrad/St. Petersburg, die in de periode van 1985 tot 1995 actief is geweest. In West-Europa wordt deze groep herkend als het begin van de ‘Gorbi-kunst’. Na een kortstondige hype is deze avant-garde vrijwel vergeten in West-Europa en wordt de groep (performance) kunstenaars, musici, mode-ontwerpers, schrijvers en activisten nog hooguit opgevat als een illustratieve context voor die kunstenaars met een internationale sterstatus zoals Timur Novikov. Hij wordt als de belangrijkste protagonist gezien en heeft ten tijde van The Russian Schizorevolution een solotentoonstelling in de Hermitage. In retrospect vertegenwoordigt deze periode een culturele en politieke revolutie en kan als het begin van het einde worden opgevat van een wereldmacht en de daaraan verbonden communistische ideologie. Zonder twijfel heeft de kleine groep ‘activisten’ uit die stad een belangrijke bijdrage gegeven aan het collectieve zelfbewustzijn, dat zo specifiek is voor deze tijdsperiode en dat als een fundamentele kracht achter deze omwenteling wordt gezien. Toeval wil dat twee leden van deze groep – Marta Volkova en Slava Shevelenko – sinds enkele jaren woonachtig zijn in Maastricht, waardoor deze ‘lokale’ kunstenaars in de mogelijkheid waren The Russian Schizorevolution te materialiseren en Marres stapsgewijs te transformeren tot een ‘totaal-installatie’ in de traditie van Ilya Kabakov.

De werkwijze die Volkova en Shevelenko daarbij hebben gehanteerd is die van reconstructie. The Russian Schizorevolution: an exhibition that might have been is voor Volkova en Shevelenko een reconstructie van een overzichtstentoonstelling die nooit heeft plaatsgevonden, maar wel plaats had kunnen vinden. De verschillende artistieke strategieën van de Peterburgse avant-garde ten tijde van een even bureaucratisch als despotisch systeem worden hier ten volle benut om het complexe, maar blijmoedige spel met auteurschap en handschrift van juist deze avant-garde in al haar gelaagdheid te kunnen tonen.

— essay —

— essay —

— essay —